homeover kameleonwaaromPersoonlijke begeleidingloopgroepwandelgroepenKomodo BootcampOethoester Looprunning therapiesportief wandelenBusiness RunningRunning Blindcontactvoorwaarden
 

 

twitter linkedin

 

Webdesign: Douwe Oppewal
Tekst: Annemarie van den Donk
Foto's: Marlous Taselaar

 

Persoonlijke begeleiding

Iedereen heeft zo zijn eigen redenen om meer te gaan bewegen (hetzij wandelen, het zij hardlopen) in de buitenlucht. Eerst gaan we bij Kameleon-Loopbegeleiding altijd even kennismaken door middel van koffie of thee. Dit heeft als doel om te kijken of het klikt en het uitwisselen van ideeen.

Als het gesprek positief uitvalt maken we een afspraak en gaan we gewoon van start. Hieronder een aantal ervaringen van mensen die ik 1 op 1 heb begeleidt. Mocht je nog twijfelen, gewoon even bellen of mailen.

 


Ervaringen

 

Het verhaal van Linda

Toen ik eindelijk de stoute schoenen had aangetrokken om Magriet te bellen dat ik een afspraak wilde had ik mijn eisenpakket al klaar. Ik gaf aan dat ik alleen wilde lopen als de hond mee mocht. Eigenlijk had ik toen stiekum verwacht dat de zaak daarmee over zou gaan en ik dus zonder schuldgevoel kon roepen dat er geen passend aanbod is om mij aan het lopen te krijgen.
Magriet zei echter, zoals haar kenmerkt, maar dat wist ik toen nog niet, dat dit geen enkel probleem was. Ik riep nog dat ik helemaal niet gemotiveerd was, maar daar wist ze ook wel raad mee zei ze.
Magriet bleek voor mij een schot in de roos.  Ieder week neemt ze mij en mijn hond(en) mee op sleeptouw. Ze past de training aan op mijn gewicht, en soms zelfs op de hond en weet mij iedere keer in beweging te krijgen. We doen oefeningen ter bevordering van mijn conditie, maar ook buikspieroefeningen of rek en strekoefeningen. En hoe ik soms ook tegen  haar mopper, ik ga nooit met tegenzin naar haar toe. Ze staat er in weer en wind en werkt altijd met me op.
Elke week met haar lopen werpt voor mij zijn vruchten af, ik kan mijn lijf beter voelen en ik ben minder stijf. Ik kan Magriet dan ook van harte aanbevelen aan iedereen die sportiever wil worden en hierbij een steuntje in de rug kan gebruiken.

Linda Hamming


Brigitte

Ik ben Brigitte van der laan, 44 jaar en ik woon in Spijk. Tot 2012 was ik een zeer actieve vrouw. Bewegen vond ik heerlijk. Ik heb zelfs zes keer de vierdaagse van Nijmegen gelopen.
Tot 2012... Er werd een hersentumor bij mij ontdekt. Een operatie (en bestralingen) volgde. Helaas liet de operatie, complicaties achter, die niet te voorkomen waren. Mijn hele linker lichaams kant is aangedaan. Dat houdt in dat ik oa in mijn linker been geen kracht heb. Ook is mijn evenwicht ernstig aangedaan.

Zelfstandig lopen lukt niet meer Hele kleine stukjes loop ik met een stok, in opperste concentratie. Voor iets grotere afstanden heb ik een rollator. Wat miste ik het zelfstandig (kunnen) lopen. Vreselijk vond (en vind) ik dat ding. Ik was nog geen 40 en afhankelijk van een rollator. Maar... toen kwam omstreeks 2014 de Alinker op de markt! Ik zeg vaak voor het gemak, mijn loopfiets. Maar een fiets is het niet. Zie het in plaats van de rollator! Doordat ik zit, is het lopen voor mij ontspannender, dan achter de rollator. Mijn rechterbeen heeft de kracht te “lopen”, en mijn linker been doet (ogenschijnlijk) mee.

2018, de gemeente Delfzijl maakte geld vrij voor een sportcoach voor inwoners van de gemeente met een (lichamelijke) beperking. Deze sportcoach kwam kennis maken en in dat gesprek gaf ik aan, het bewegen, met name het lopen zo te missen. Alleen er op uit met mijn Alinker deed ik alleen binnen het dorp. Alleen lopen vond ik niet echt aantrekkelijk. De buurtsportcoach zocht contact met Margriet, met de vraag of zij iets voor mij zou kunnen betekenen. Margriet kwam kennismaken en nodigde mij uit om eens te proberen mee te lopen met haar wandelgroep in Uithuizen. Dat ben ik blijven doen. Ik ervaar het als een feestje! Ik voel me volwaardig, het “lopen”(bijhouden) gaat mij goed af. Mijn conditie/uithoudingsvermogen verbeterd en ook nog eens in de gezonde
buitenlucht, in een prachtige omgeving! Een heuvel of bruggetje op, daar krijg ik hulp bij van de andere wandelgroep deelnemers. Al gaat lopen zo moeizaam, dankzij mijn Alinker, de wandelgroep, het fietsen (op mijn soort driewieler) en het (banen)zwemmen ben ik weer lichamelijk actief en voel me daar zo goed bij!

Margriet en wandelgenoten, bedankt dat ik (met mijn Alinker) “gewoon” met jullie kan en mag mee wandelen!


Rennen met plezier : Lieke ( 16 jaar) 


Rennen met plezier, dat is wat ik wilde. Rennen deed ik al wel een beetje maar of ik het leuk vondt? Niet echt. Ik moest vaker rennen en beter worden, alleen uit mezelf ging ik bijna nooit hardlopen en dat was het idee; om met Magriet te rennen er plezier in te krijgen. Ik wilde plezier in het hardlopen krijgen en een betere looptechniek. 
Ik liep een keer in de twee week aan de eind van de middag met Magriet en er was meteen al een leuke gezellige klik. Onder het hardlopen hadden we leuke gesprekken dat maakte het voor mij super gezellig. Een van de eerste keren dat we samen gingen hardlopen hadden we meteen al 8 km gerend en dat had ik nog nooit gedaan en we waren klaar en Magriet zei: nou we hebben 8 km gerend en dat ik dacht; wow! 8 km? Dat is mezelf nog niet gelukt. 
En ik was super blij en had zoveel zin om weer hard te lopen.
Magriet en ik hebben ongeveer 5 keer samen hard gelopen, elke keer gingen we met wat anders aan de gang. En elke keer was het verassend waar ze mee kwam. Ik ben een paar keer gefilmd om zelf te kunnen zien hoe mijn looptechniek is. Door de filmpjes heb ik zelf kunnen zien wat ik fout doe en waar ik aan kan werken met wat extra tips van magriet.
En het gaat nu al stukken beter! En ik heb veel meer zin om uit mezelf te gaan hardlopen.
Magriet heeft mij hier erg bij geholpen en ons doel is behaald.


Lieke.


Bijzonder momenten

Robin, 11 jaar, heeft autisme.



Een stuk geschreven door zijn moeder Heidi over wat hardlopen met hem doet:

Vijf kilometer hardlopen... Hij doet het gewoon... Onze zoon van net 11 jaar oud! Wat zijn we trots. En nog belangrijker, wat is hij trots op zichzelf!

Sporten is niet vanzelfsprekend voor Robin. Robin heeft autisme en dat is best lastig in het dagelijks leven. Vriendjes heeft hij niet. Even voetballen op straat zit er voor Robin niet in. Hij heeft het wel eens geprobeerd, maar het is hem te druk, te onoverzichtelijk. Hij vindt het ook simpelweg niet leuk. Geen enkele sport eigenlijk. Robin mist het overzicht, kan de snelheid waarmee de anderen zich bewegen niet goed aan, krijgt al snel teveel prikkels, ziet het sociale aspect niet. Hij beleeft er echt geen plezier aan.

Vorige winter viel ons op dat Robin steeds negatiever werd. Hij was niet vooruit te branden, voelde zich moe en was vaak boos. Ook op zichzelf en op zijn autisme. Hij wilde gewoon zijn, net als iedereen. Robin is aan het overleven in deze wereld, moet zich voortdurend aanpassen en loopt toch telkens tegen de lamp, omdat het gewoonweg niet altijd lukt. Al doet hij nog zo zijn best, al doen wij nog zo ons best, de wereld van onduidelijkheid is groot.

Als moeder probeerde ik Robin al tijden te motiveren om te sporten. Omdat ik weet dat je je door sport zoveel beter in je lichaam en in je hoofd kunt voelen. Paardrijden, fietsen, zwemmen, we hebben van alles geprobeerd. Robin vond niks echt leuk en haakte al snel af. 'Ik kan dat gewoon niet' hoorde we hem steeds weer zeggen. Zijn conditie werd er ook niet beter op, waardoor de drempel om te gaan sporten natuurlijk nog hoger werd.

Totdat we via de zorgboerderij bij Magriet uitkwamen. Zij zou wel met Robin kunnen gaan hardlopen. Magriet bleek niet zomaar iemand te zijn die begeleidt bij hardlopen, ze bleek running therapeut te zijn. Iemand die niet zomaar iets doet, maar met kennis en met een doel. En nog belangrijker, met heel veel enthousiasme en liefde.

Er was meteen een bijzondere klik en Magriet kreeg Robin al snel in beweging. Ik beloofde hem hardloopschoenen als hij het een maand had volgehouden. Ik zag z'n dure hardloopschoenen al bij de paardrijspullen in de kast belanden. Niks bleek minder waar... Robin kreeg z'n hardloopschoenen en is zelfs al bijna aan een nieuw paar toe!

Het regelmatig bewegen doet Robin goed. Hij is beter in zijn vel gaan zitten. Zijn autisme is er natuurlijk niet door veranderd. Dat hadden we ook niet verwacht. Maar we zien wel dat niet alleen zijn conditie is toegenomen, maar dat hij ook meer zelfvertrouwen heeft gekregen. Hij zit letterlijk beter in zijn vel.

Doelen als het lopen van wedstrijden en de 4mijl van Groningen zorgen dat Robin ergens naartoe kan leven. Het maakt sporten voor hem iets concreets waar hij plezier in kan beleven, beter in kan worden en zelf ook doelen in kan stellen. Daarnaast kletst hij heel wat af met Magriet. Ook dat heeft een therapeutische werking. Wat een bijzondere klik tussen die twee! Robin loopt en kletst letterlijk de stress uit z'n lijf!

We zijn ontzettend blij met Magriet en hopen dat ze nog lang met Robin kan blijven lopen. Ik ben alleen een beetje bang dat ik zelf ook weer flink mag gaan trainen, want hij rent me er vast uit met de 4mijl!

Heidi.


Klik op de foto om over hun ervaring met Magriet's persoonlijke begeleiding te lezen

 


Train maar een keer mee

‘Train maar een keer mee’, zei Magriet. ‘Dan weet je meteen of dit wat voor je is.’ Ik was voor mezelf al aan het hardlopen maar zocht een loopgroep om beter te leren lopen. En als het even kon ook sneller. Mijn eerste training bij loopgroep Kameleon was meteen een pittige. Intervaltraining en kort werk; sprintjes trekken in de geniepig oplopende Kerkstraat, richting de kerk van Eenrum. Hardlopend naar de kerk, het was lang geleden dat ik dat gedaan had. Meteen goeie tips van Magriet: ‘Armen langs je zij en doorzwaaien naar achteren.’ Het bleef niet bij sprinten alleen. In een volgende training werden er oude fietsbanden gebruikt worden voor allerlei rek- en krachtoefeningen, Rekken en strekken, coördinatieoefeningen terwijl je op één been staat, huppelen, hinkelen, achterwaarts en zijwaarts lopen, armen zwaaien, heupen draaien, wie zei dat hardlopen saai en eentonig is?
De strippenkaart die ik bij de eerste training kreeg, wisselde ik al snel in voor het lidmaatschap van Kameleon. Dat ik daarvoor iedere week van Groningen-stad naar Eenrum moet rijden, is voor sommigen verwonderlijk maar voor mij geen probleem. Een goeie trainster, een fijne loopgroep waarin iedereen z’n eigen tempo kan bepalen, leuke oefeningen en bij de zomerdag hardlopend over het Hoogeland met uitzicht op de landerijen, kerken en borgen. Die hebben we in de stad niet.
Behalve aan hardlopen doe ik ook wekelijks een uurtje aan voetballen en dat gaat niet altijd goed samen. Ik ben inmiddels een achillespeesontsteking en een meniscusoperatie verder. Het hardlopen stond even op een zacht pitje en het leek zelfs even niet meer te kunnen. Maar mailtjes, app-jes en Facebook-berichten van de groep maakten dat ik de moed erin hield. Na revalidatie en herstel begon ik weer rustig aan met hardlopen. Eerst alleen. Maar al snel kwam er een berichtje van Magriet: ‘Train maar een keer mee met de beginners, ik heb net weer een nieuw groepje bij elkaar.’ Rekken, strekken, oefeningen doen en voorzichtig aan weer hardlopen. Steeds een minuutje erbij. Zo hard als het ging in het straatje in Eenrum zal voorlopig niet meer lukken. Maar dat is het mooie van loopgroep Kameleon: ieder op z’n eigen tempo en toch train je met elkaar.

Siep Huizinga

 


 

2-6-2015
Hardlopen met Magriet

Al een tijdje had in gedachten en het goede voornemen om te gaan sporten. Door mijn werk ben ik veel op de been en binnen. Dus beweging genoeg zou je zeggen. Maar voor mijn hele lijf heb ik toch meer nodig om fit te blijven.
Ik ben graag buiten en daarom geen type om naar een sportschool te gaan
Al een aantal keren zag ik Magriet haar naam, verbonden aan Loopgroep Kameleon, voorbij gaan in onder ander de Ommerlander Courant. Ik las het met veel interesse.Bij toeval zag ik haar begin dit jaar lopen in Groningen. We kennen elkaar van vroeger en vond haar altijd een spontane meid. Zou zij iets voor mij kunnen betekenen? Ben natuurlijk niet meer zo piep (55+) . Maar als je het niet probeert? Het was het goede moment om een afspraak te maken met Magriet. Mede door haar enthousiasme hebben we daarna een afspraak gemaakt om te gaan hardlopen.
We zijn nu een paar maanden verder en heb 10 persoonlijke lessen gevolgd met veel plezier. Het gaat niet snel in hardloopminuten, maar ik heb er plezier in! We babbelen wat af, maar ondertussen geeft Magriet goede aanwijzingen om verantwoord te hardlopen. Ik ga er mee door, heerlijk in de buitenlucht en in beweging. Ik voel me fitter en energieker!
Waarschijnlijk sluit ik me binnenkort aan bij een hardloopgroep, want eerlijk gezegd heb ik wel een duwtje in de rug nodig…..

Hartelijke groet
Ineke Groeneweg-Dijk
Kantens